توجه: کلاه برداران در کمین شما هستند.
الست گروپ در ایران، تنها یک شعبه دارد.

کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

کشورهایی که قانون دوبلین ندارند
فهرست مطالب

در این مقاله از سایت شرکت مهاجرتی الست گروپ، قصد داریم درباره کشورهایی که قانون دوبلین ندارند، توضیح دهیم.

قانون دوبلین، نوعی قانون مهم است که توسط بسیاری از کشورها برای مدیریت و ساده‌سازی فرآیند پناهندگی به تصویب رسیده است. با این حال، تعدادی از کشورها وجود دارند که این قانون را اتخاذ نکرده اند که هر کدام دلایل و زمینه منحصر به فرد خود را دارند.

در این راهنمای جامع از شرکت مهاجرتی الست گروپ، نگاهی دقیق تر به کشورهایی که قانون دوبلین ندارند و دلایل تصمیمات آنها خواهیم داشت.

به طور خلاصه نروژ، سوئیس، کشورهای بالکان، کشورهای مشارکت شرقی، ترکیه و روسیه از جمله کشورهایی هستند که قانون دوبلین را تصویب نکرده اند.

 

آشنایی با قانون دوبلین

قبل از پرداختن به کشورهایی که قانون دوبلین ندارند، ارائه مرور مختصر، ضروری است. قانون دوبلین، که بیشتر به عنوان مقررات دوبلین شناخته می شود، تعیین می کند که کدام کشور عضو اتحادیه اروپا (EU) مسئول بررسی درخواست پناهندگی است. این موضوع به جلوگیری از چندین برنامه در چندین کشور توسط هر شخص کمک می کند.

کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

کشورهایی که قانون دوبلین ندارند
کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

چندین کشور، قانون دوبلین را به دلیل عدم عضویت در اتحادیه اروپا یا دلایل خاص دیگر تصویب نکرده اند. در اینجا لیست دقیقی وجود دارد:

نروژ و سوئیس

در حالی که نروژ و سوئیس اعضای اتحادیه اروپا نیستند، آنها در جنبه های مختلف از جمله قانون دوبلین با اتحادیه اروپا همکاری کرده اند. این کشورها، اگرچه از نظر قانونی به این قانون ملزم نیستند، اما انتخاب کرده اند که از طریق توافقات دوجانبه با آن مرتبط شوند.

با بهترین کشور برای مهاجرت آشنا شوید.

کشورهای بالکان: مقدونیه شمالی، آلبانی، مونته نگرو، صربستان و بوسنی و هرزگوین

کشورهای بالکان در حال حاضر در مراحل مختلف مذاکرات الحاق به اتحادیه اروپا هستند. اگرچه آنها در بسیاری از زمینه ها با اتحادیه اروپا همکاری می کنند، اما قانون دوبلین را به طور کامل تصویب نکرده اند. با این حال، آنها علاقه خود را به مشارکت ابراز کرده اند که نشان دهنده همسویی بالقوه آینده است.

کشورهای مشارکت شرقی: ارمنستان، آذربایجان، بلاروس، گرجستان، مولداوی و اوکراین

این کشورها روابط نزدیک تری با اتحادیه اروپا دارند اما قانون دوبلین را تصویب نکرده اند. دلایل آنها متفاوت است، از درگیری های مداوم، تصمیمات سیاسی یا وضعیت روابط فعلی آنها با اتحادیه اروپا.

ترکیه

ترکیه به دلیل موقعیت جغرافیایی بین آسیا و اروپا، کشوری برجسته در زمینه پناهجویان است. این کشور، سیستم پناهندگی خود را دارد و از جمله کشورهایی که قانون دوبلین ندارند، است. موقعیت منحصربه‌فرد ترکیه، هم مرز با کشورهای دارای درگیری‌های بزرگ، مجموعه‌ای از چالش‌ها را به همراه دارد.

روسیه

روسیه که کشوری وسیع با روابط پیچیده با اتحادیه اروپا است، مجموعه ای از مقررات مربوط به پناهندگی خود را دارد. در حالی که در چندین جبهه با اتحادیه اروپا همکاری می کند، علاقه ای به قانون دوبلین نشان نداده است.

برای کسب اطلاعات بیشتر و کامل تر در این خصوص و کسب اطلاعات بیشتر از دلایل عدم رضایت این کشورها، می توانید با کارشناسان مهاجرتی شرکت الست گروپ، مشورت های لازم را انجام دهید.

با کشورهایی که با تولد فرزند اقامت می دهند، آشنا شوید.

پیامدهای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

پیامدهای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند
پیامدهای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

کشورهایی که قانون دوبلین ندارند، فرآیندهای پناهندگی خود را به طور مستقل مدیریت می کنند. این می تواند چندین پیامد داشته باشد:

سیاست‌های متفاوت: هر کشوری می‌تواند رویکردی منحصربه‌فرد برای درخواست پناهندگی داشته باشد که منجر به مجموعه‌ای از سیاست‌ها در سراسر اروپا می‌شود.

پتانسیل برای درخواست های متعدد: بدون سیستم یکپارچه، این امکان برای پناهجویان وجود دارد که در چندین کشور درخواست دهند.

بارهای اداری متنوع: کشورها ممکن است با سطوح مختلفی از بار اداری بسته به فرآیندهای فردی خود مواجه شوند.

چشم انداز آینده

در حالی که کشورهایی که قانون دوبلین ندارند، مهم است که بدانیم روابط و سیاست های بین المللی همیشه در حال تغییر هستند. برخی از کشورها ممکن است در آینده جنبه هایی از این قانون را اتخاذ کنند یا تطبیق دهند، در حالی که برخی دیگر ممکن است راه حل های منحصر به فرد خود را در راستای منافع ملی خود توسعه دهند .

تغییرات در حال ظهور در سیاست های جهانی پناهندگی

در حالی که قانون دوبلین به عنوان سنگ بنای فرآیندهای پناهندگی بسیاری از کشورهای اروپایی عمل می کند، جهان به طور کلی شاهد تغییرات و نوآوری های متعددی در سیاست های پناهندگی است.

قراردادها و موافقت نامه های منطقه ای

فراتر از اروپا، مناطقی مانند آفریقا و آمریکا در حال شکل دادن قراردادها و توافقات متقابل برای مدیریت بهتر شرایط پناهندگان هستند. برای مثال، اتحادیه آفریقا، اصول راهنما را برای جابجایی افراد آواره در سراسر قاره وضع کرده است.

نقش سازمان های بین المللی

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد، برای پناهندگان (UNHCR) نقشی اساسی در هدایت کشورها در مورد بهترین شیوه های مربوط به فرآیندهای پناهندگی ایفا می کند. آنها با ارائه چارچوب ها و منابع، تضمین می کند که کشورها استانداردهای حقوق بشر را رعایت می کنند.

پیشرفت های تکنولوژیکی در پردازش پناهندگی

کشورها به طور فزاینده ای از فناوری، برای پردازش و مدیریت درخواست های پناهندگی استفاده می کند. راستی‌آزمایی‌های بیومتریک، پلت‌فرم‌های برنامه آنلاین و تجزیه و تحلیل داده‌ها برای کارآمدتر کردن و شفاف‌تر کردن فرآیند استفاده می‌شود.

چالش پناهندگان آب و هوایی

نوعی نگرانی در حال ظهور در حوزه سیاست های پناهندگی، افزایش پناهندگان آب و هوایی است. از آنجایی که تغییرات آب و هوایی افراد بیشتری را جابجا می کند، کشورها باید سیاست های خود را برای پذیرش این دسته جدید از پناهجویان تطبیق دهند.

تمرکز بر ادغام و اسکان مجدد

کشورها با درک این موضوع که صرفاً ارائه پناهگاه پایان کار نیست، تمرکز کشورها بر ادغام و اسکان مجدد پناهندگان است. این شامل فراهم کردن فرصت های معیشتی، آموزش زبان و برنامه های همسان سازی فرهنگی برای آنها می شود.

پیامدهای گسترده تر برای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

پیامدهای گسترده تر برای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند
پیامدهای گسترده تر برای کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

کشورهایی که قانون دوبلین را پذیرفته اند، ممکن است آن را به عنوان نوعی راه حل اروپایی محور تلقی کنند. با این حال، با تغییر الگوهای مهاجرت جهانی، این کشورها نیز باید خود را وفق دهند. در اینجا چیزی است که ممکن است آینده برای آنها رقم بخورد:

تدوین چارچوب‌های ملی پناهندگی: با افزایش فشار بین‌المللی، این کشورها ممکن است نیاز به توسعه یا اصلاح چارچوب‌های ملی پناهندگی خود در راستای بهترین شیوه‌های جهانی داشته باشند.

موافقت نامه های دوجانبه و چندجانبه: با توجه به ماهیت به هم پیوسته جنبش پناهندگان، کشورها احتمالاً با همسایگان یا شرکای منطقه ای خود توافقاتی را برای مدیریت مشترک شرایط پناهندگان منعقد خواهند کرد.

تعامل با جامعه مدنی: دولت ها به طور فزاینده ای با سازمان های غیردولتی و سازمان های جامعه مدنی برای تضمین حمایت همه جانبه از پناهجویان، در ابعاد حقوقی، پزشکی و اجتماعی-فرهنگی مشارکت خواهند کرد.

تعامل بین سیاست های پناهندگی و دیپلماسی جهانی

مدیریت و پاسخگویی به پناهجویان و پناهندگان، فقط نوعی موضوع بشردوستانه نیست. این امر عمیقاً با دیپلماسی جهانی و روابط بین الملل آمیخته شده است. درک این پیوند برای کشورها، سیاست گذاران و آژانس های بین المللی بسیار مهم است.

تنش های دیپلماتیک و پناهندگی

بسیاری از اوقات، اعطای پناهندگی می تواند منجر به تنش های دیپلماتیک بین کشورها شود. زمانی که کشوری به افرادی که توسط کشوری دیگر به عنوان «فراری» یا «شورش» تلقی می‌شوند، پناهندگی می‌دهد، می‌تواند روابط دوجانبه را دچار تنش کند. این امر به ویژه در مواردی مشهود است که فعالان سیاسی یا رهبران تبعیدی به سرزمین های خارجی پناه ببرند.

تجارت و پناهندگی

مواردی وجود داشته است که موضوع پناهندگی با روابط تجاری مرتبط شده است. برخی از کشورها ممکن است فشار اقتصادی بر سایرین اعمال کنند تا از بازگرداندن پناهجویان اطمینان حاصل کنند یا آنها را متقاعد کنند که پناهندگان بیشتری را بپذیرند. این ابزارهای اقتصادی می تواند شامل تحریم های تجاری، تعرفه ها و خروج سرمایه گذاری باشد.

انجمن های چند ملیتی و بحث های پناهندگی

انجمن‌هایی مانند سازمان ملل و G7 اغلب شاهد بحث‌هایی در مورد پناهندگی و پناهندگان هستند. این پلتفرم‌ها به ملت‌ها اجازه می‌دهند تا به طور مشترک به چالش‌ها رسیدگی کنند، بهترین شیوه‌ها را به اشتراک بگذارند و برای راه‌حل‌های پایدار تلاش کنند. علاوه بر این، قطعنامه‌ها و اعلامیه‌های این انجمن‌ها، لحن سیاست‌های جهانی پناهندگان را تعیین می‌کنند.

سوالات متداول: کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

مقررات دوبلین چیست و چه کشورهایی که قانون دوبلین ندارند ؟

مقررات دوبلین، نوعی قانون اتحادیه اروپا است که تعیین می کند کدام کشور عضو اتحادیه اروپا مسئول رسیدگی به درخواست های پناهندگی است. با این حال، برخی از کشورها انصراف داده اند یا ترتیبات خاصی دارند. کشورهای زیر مقررات دوبلین را ندارند:

بریتانیا: بریتانیا تصمیم گرفت پس از برگزیت در مقررات دوبلین شرکت نکند، زیرا به دخالت خود در سیاست های پناهندگی و مهاجرت اتحادیه اروپا، پایان داد.

ایسلند: در حالی که ایسلند عضو اتحادیه اروپا نیست، بخشی از منطقه شینگن است و تصمیم گرفته است که مقررات دوبلین را تصویب نکند.

نروژ: نروژ نیز مانند ایسلند عضو اتحادیه اروپا نیست اما بخشی از منطقه شنگن است و از مقررات دوبلین خارج شده است.

پیامدهای نداشتن مقررات دوبلین چیست؟

عدم وجود مقررات دوبلین می تواند به پیامدهای مختلفی منجر شود:

توزیع پناهجویان: بدون مقررات دوبلین، مکانیسم مشخصی برای تعیین اینکه کدام کشور مسئول رسیدگی به درخواست های پناهندگی است، وجود ندارد. این می تواند منجر به توزیع نابرابر پناهجویان در بین کشورها شود.

جابجایی ثانویه: پناهجویان ممکن است به کشورهایی نقل مکان کنند که شرایط بهتری دارند، که منجر به جابجایی ثانویه و فشار بیشتر بر کشورهای خاص می شود.

استانداردهای ناسازگار: فقدان مقررات یکپارچه می تواند منجر به تغییر رویه ها و استانداردهای پناهندگی در کشورهای مختلف شود.

کشورهای بدون مقررات دوبلین چگونه به درخواست های پناهندگی رسیدگی می کنند؟

هر کشوری رویکرد خود را برای رسیدگی به درخواست های پناهندگی دارد:

انگلستان:

بریتانیا سیستم پناهندگی خود را جدا از مقررات دوبلین اتحادیه اروپا ایجاد کرده است. این سازمان درخواست های پناهندگی را بر اساس قوانین ملی و تعهدات بین المللی خود ارزیابی می کند. پناهجویان باید مستقیماً در بریتانیا درخواست حمایت کنند و تحت ارزیابی کامل قرار گیرند.

ایسلند:

ایسلند، به عنوان یکی از اعضای منطقه شنگن اما نه عضو اتحادیه اروپا، رویه های خود را برای رسیدگی به پناهجویان دارد. این سازمان درخواست ها را بر اساس قوانین ملی و تعهدات بین المللی خود، مستقل از مقررات دوبلین پردازش می کند.

نروژ:

مانند ایسلند، نروژ،  از اعضای منطقه شنگن، درخواست های پناهندگی را از طریق رویه های ملی خود بررسی می کند. بر اساس قوانین و تعهدات بین المللی خود، واجد شرایط بودن برای حمایت را تعیین می کند.

فقدان مقررات دوبلین چگونه بر جریان پناهندگان تأثیر می گذارد؟

فقدان مقررات دوبلین می تواند اثرات قابل توجهی بر جابجایی پناهندگان داشته باشد:

انتخاب مقصد: پناهجویان ممکن است به سمت کشورهایی کشیده شوند که شرایط مساعدتر یا چشم انداز ادغام بهتری دارند که به طور بالقوه منجر به توزیع نامتعادل پناهندگان می شود.

فشار بر برخی کشورها: کشورهایی که سیستم های پناهندگی به خوبی تثبیت شده یا استانداردهای زندگی بالاتری دارند، ممکن است تعداد بیشتری از درخواست های پناهندگی را تجربه کنند و منابع آنها را تحت فشار قرار دهد.

تقسیم مسئولیت: فقدان سیستم از پیش تعریف شده، برای تخصیص پناهجویان، می تواند مانع از تقسیم بار موثر بین کشورها شود و به طور بالقوه، باعث ایجاد تنش و اختلاف شود.

کشورهای بدون مقررات دوبلین چگونه در امور پناهندگی همکاری می کنند؟

در حالی که این کشورها، مقررات دوبلین را ندارند، آنها اغلب به اشکال جایگزین همکاری می پردازند:

موافقت نامه های دوجانبه: برخی کشورها برای مدیریت جریان های پناهندگی و تقسیم مسئولیت ها برای رسیدگی به درخواست ها، موافقت نامه های دوجانبه ای را منعقد می کنند.

همکاری شینگن: کشورهایی مانند ایسلند و نروژ که بخشی از منطقه شنگن هستند، با سایر کشورهای عضو در مدیریت کنترل‌های مرزی و مهاجرت همکاری می‌کنند.

چارچوب های بین المللی: این کشورها به تعهدات خود تحت قوانین بین المللی مانند کنوانسیون ژنو برای تضمین حمایت از پناهندگان و پناهجویان ادامه می دهند.

کشورهای بدون مقررات دوبلین چگونه امنیت را تضمین می کنند؟

حتی بدون مقررات دوبلین، این کشورها امنیت را در کنار نگرانی های بشردوستانه در اولویت قرار می دهند:

بررسی دقیق: متقاضیان پناهندگی، تحت بررسی های امنیتی و پیشینه کامل قرار می گیرند تا هرگونه خطر امنیتی احتمالی را شناسایی کنند.

همکاری در اجرای قانون: کشورها اطلاعات را به اشتراک می گذارند و در مورد مسائل اجرای قانون همکاری می کنند تا اطمینان حاصل شود که افراد دارای نگرانی های امنیتی به طور موثر شناسایی و مدیریت می شوند.

مدیریت مرزی: اقدامات کنترل مرزی موثری برای تنظیم ورود افراد و جلوگیری از جابجایی های غیرمجاز وجود دارد.

اطلاعات جامع درباره کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

موضوع بینش های کلیدی
آشنایی با قانون دوبلین مقرراتی که تعیین می کند کدام کشور اتحادیه اروپا درخواست پناهندگی را بررسی می کند. تضمین می کند که پناهجویان در چندین کشور اتحادیه اروپا درخواست نمی دهند.
کشورهایی که قانون دوبلین ندارند نروژ، سوئیس، کشورهای بالکان، کشورهای مشارکت شرقی، ترکیه و روسیه از جمله کشورهایی هستند که قانون دوبلین را تصویب نکرده اند.
پیامدهای نداشتن قانون دوبلین این کشورها سیاست‌های متفاوت، امکان کاربردهای متعدد و بارهای اداری متنوع را تجربه می‌کنند.
تغییرات در حال ظهور در سیاست های جهانی پناهندگی توافقنامه های جدید منطقه ای، نقش سازمان های بین المللی، پیشرفت های فن آوری در پردازش، چالش های پناهندگان آب و هوا، و تمرکز بر ادغام.
پیامدهای گسترده تر برای کشورهای غیر قانون دوبلین تدوین چارچوب های ملی پناهندگی، انعقاد موافقت نامه های دوجانبه/چند جانبه و تعامل با جامعه مدنی.
تعامل بین سیاست های پناهندگی و دیپلماسی جهانی تصمیمات پناهندگی می تواند بر روابط دیپلماتیک، پویایی تجاری، بحث در مجامع چند ملیتی تأثیر بگذارد، به عنوان قدرت نرم عمل کند و ملاحظات امنیتی را تحت تأثیر قرار دهد.

نتیجه گیری درباره ” کشورهایی که قانون دوبلین ندارند

نتیجه گیری درباره " کشورهایی که قانون دوبلین ندارند "
نتیجه گیری درباره ” کشورهایی که قانون دوبلین ندارند “

مقررات دوبلین، نوعی قانون اتحادیه اروپا، بر رسیدگی به درخواست های پناهندگی در اتحادیه اروپا حاکم است. با این حال، چندین کشور وجود دارد که به دلیل عضویت در اتحادیه اروپا، مشمول این مقررات نمی شوند. برخی از این کشورها عبارتند از:

نروژ، ایسلند، سوئیس و لیختن اشتاین. این کشورها، در حالی که از طریق توافقنامه ها و همکاری ها با اتحادیه اروپا ارتباط نزدیک دارند، ترتیبات خاص خود را برای مدیریت درخواست های پناهندگی دارند.

به عنوان اعضای غیر اتحادیه اروپا، آنها سیاست‌ها، رویه‌ها و مقررات پناهندگی جداگانه را حفظ می‌کنند و به آنها اجازه می‌دهد در مدیریت سیستم‌های مهاجرت خود انعطاف بیشتری داشته باشند و در عین حال با چارچوب گسترده‌تر اروپایی همکاری کنند.

در صورت داشتن هرگونه سوال در اینباره با مشاوران شرکت مهاجرتی الست گروپ مشورت نمایید.

0219131110

در پایان مطلع شوید که با گرین کارت امریکا به چه کشورهایی میتوان سفر کرد؟